gtag('config', 'UA-20348778-1');
Anasayfa / Yaşam / Yalnızlığın Başkentinden Notlar
Direkleri çatırdatan bir yalnızlıktı bu.

Yalnızlığın Başkentinden Notlar

Giderek yaklaşan siren sesleri, uzak bir gezegene giden geminin yolcusu olmayı arzulayan insanların çırılçıplak yalnızlıklarını bir kâğıt gibi yırtarken; burada yalnızlığın başkentinde, giderek anlamsızlaşan hüzünler uzak yıldızlara doğru uçuşuyor.

…Yüzlerinde yalnızlığın derin uçurumunu taşıyan insanlar, hızla ve görmeksizin geçiyorlar birbirlerini. Herkes kendi uçurumunun dibinde, kendi yalnızlığını yaşıyor.  Burada sadece sen ve yalnızlığın varsın. Arkana baktığında, bir gölge gibi seni takip eden yalnızlığını görebilirsin.

Kanayan ve ancak başkentinde derinden hissedilebilen bir duygu bu. Rengi ise gece mavisi, siyahla yoğrulmuş ve derinliğe koşan bir mavi. O hep konuşur, dinlemek istemesen de, durmaksızın konuşur. Hep susar, çıldırtasıya, konuşmak istesen de.

Direkleri çatırdatan bir yalnızlıktı bu. Belki Dali’nin resimlerindeki boş sokakların verdiği imgeydi, ya da Aragon’un kayıp mektubuydu.

Bazen en kalabalık ortamda apansız gelir; gözlerin bir anda görmez olur, kulakların duymaz. İnsanlar hararetli bir biçimde konuşur, kahkaha atarken, o seni koluna takar ve uzaklara götürür bir anda.

Bazen en kalabalık ortamda apansız gelir; gözlerin bir anda görmez olur, kulakların duymaz. İnsanlar hararetli bir biçimde konuşur, kahkaha atarken, o seni koluna takar ve uzaklara götürür bir anda.

Giderek yaklaşan siren sesleri, uzak bir gezegene giden geminin yolcusu olmayı arzulayan insanların çırılçıplak yalnızlıklarını bir kâğıt gibi yırtarken; burada yalnızlığın başkentinde, giderek anlamsızlaşan hüzünler uzak yıldızlara doğru uçuşuyor.

bütün kentler

yalnızlığın kentidir demiştim

bütün insanlar yalnızdır

ancak tanrılar ve tanrıçalar

yalnızdır demiştin

 

tanrıların ve tanrıçaların

kahredici yalnızlığı da

bir insanın yalnızlığıyla

boy ölçüşemiyor

 

yalnızlığına çarparak parçalıyor

tanrılar ve tanrıçalar

oysa yalnızlığına çarparak

parçalanıyor insan…”

Erol Anar

Yalnızlığın Başkentinden Notlar, Washington D.C., Haziran 1997,

“Sonra Aşk Bitti” kitabı içinde.

 

Rastgele Haber

freedom_özgürlük

Sonsuz Uyum, Rahat Mutsuzluk

Sonsuz uyum, rahat mutsuzluk Doğduğumdan beri kaçmaktayım, öyle hızlı uzaklaştım ki artık kendimi seçemez oldum …

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir